تشخیص بیش فعالی و نقص توجه ، ابتدا با مصاحبه بالینی انجام میشود. اگر مشاورین کلینیک بیش فعالی ایران در تشخیص خود تشکیک کنند، مراجعه کننده را ارجاع به نوار مغزی (EEG) میدهند. برای گرفتن تشخیص بالینی ، لطفاً دکمه زیر را لمس کنید :

تشخیص بیش فعالی در کودکان

تصمیم گیری در مورد اینکه آیا کودک مبتلا به ADHD است یا خیر یک فرایند با چندین مرحله است. این صفحه مروری بر نحوه تشخیص بیش فعالی / نقص توجه دارد. هیچ آزمایش واحدی برای تشخیص ADHD/ADD وجود ندارد و بسیاری از مشکلات دیگر مانند اختلالات خواب ، اضطراب ، افسردگی و انواع خاصی از اختلالات یادگیری می توانند علائم مشابهی داشته باشند.

اگر نگران این هستید که آیا ممکن است کودکتان بیش فعالی/نقص توجه داشته باشد ، اولین قدم این است که با یک روانشناس صحبت کنید. برای بدانید آیا علائم با تشخیص مطابقت دارد یا خیر. آکادمی اطفال آمریکا (AAP) توصیه می کند که روانشناسان از والدین یا سایر بزرگسالانی که از کودک مراقبت می کنند درباره رفتار کودک در محیط های مختلف مانند خانه ، مدرسه یا با همسالان خود بپرسند.روانشناس همچنین باید تعیین کند که آیا کودک دارای بیماری دیگری است یا خیر. بیماری هایی که می تواند علائم را بهتر توضیح دهند یا اینکه همزمان با ADHD/ADD به آن مبتلا باشد.

تشخیص بیش فعالی
تشخیص بیش فعالی

چگونگی تشخیص بیش فعالی در کودکان

روانشناسان از دستورالعمل های راهنمای تشخیصی و آماری انجمن روان پزشکی آمریکا ، ویرایش پنجم (DSM-5) استفاده می کنند. این استاندارد تشخیصی، کمک می کند تا اطمینان حاصل شود که افراد به درستی تشخیص بیش فعالی/نقص توجه بگیرند. استفاده از استاندارد یکسان در جوامع نیز می تواند به تعیین تعداد کودکان مبتلا به ADHD/ADD کمک کند. همچنین نشان دهد چگونه سلامت عمومی تحت تأثیر این وضعیت قرار می گیرد.

معیارهای DSM-5 برای ADHD

افراد مبتلا به ADHD الگوی مداوم بی توجهی و یا بیش فعالی – تکانش گری را نشان می دهند که عملکرد یا توسعه را مختل می کند:

  • اغلب در توجه دقیق به جزئیات کوتاهی می کنند یا در تکالیف مدرسه ، محل کار یا سایر فعالیتها، اشتباهاتی از سر بی دقتی انجام می دهند
  • اغلب در توجه به وظایف ، یا فعالیت های مربوط بازی مشکل دارند
  • به نظر می رسد اغلب وقتی مستقیماً با آنها صحبت می شود گوش نمی دهند
  • اغلب از دستورالعمل ها پیروی نمی کنند و در تکمیل تکالیف مدرسه ، کارهای روزمره یا وظایف خود در محل کار کوتاهی می کنند (به عنوان مثال ، تمرکز خود را از دست میدهند)
  • اغلب در سازماندهی وظایف و فعالیتها دچار مشکل هستند
  • اغلب از انجام وظایفی که به تلاش ذهنی در مدت زمان طولانی نیاز دارد (مانند تکالیف مدرسه یا کارها) اجتناب می کنند ، نمی پسندند یا تمایلی ندارند
  • اغلب چیزهایی را که برای انجام وظایف و فعالیتها ضروری است گم میکنند (مانند وسایل مدرسه ، مداد ، کتاب ، ابزار ، کیف پول ، کلید ، کاغذ ، عینک ، تلفن همراه)
  • اغلب به راحتی حواسشان پرت می شود
  • اغلب در فعالیتهای روزانه فراموشکار هستند

دیگر نشانه های بیش فعالی عبارتند از :

  • اغلب دست یا پایشان تکان می خورد یا به صندلی ضربه می زنند یا در آن تکان می خورند
  • اغلب در شرایطی که انتظار می رود نشستن باقی بمانند ، صندلی را ترک می کنند
  • اغلب در شرایطی که مناسب نیست می دوند یا بالا میروند (نوجوانان یا بزرگسالان ممکن است محدود به احساس بیقراری بشوند)
  • اغلب نمی توانند بی سر و صدا بازی کنند یا در فعالیتهای اوقات فراغت شرکت کنند
  • اغلب “در حال حرکت” به گونه ای عمل می کنند که انگار “توسط موتور رانده می شوند”
  • اغلب بیش از حد صحبت می کنند
  • اغلب قبل از اتمام سوال ، پاسخ میدهند
  • اغلب در انتظار نوبت خود دچار مشکل می شوند
  • غالباً دیگران را متوقف می کند یا حرف آنها را قطع می کنند (به عنوان مثال ، در مکالمات یا بازی ها)

تشخیص ADHD/ADD در بزرگسالان

اگرچه هیچ آزمایش پزشکی ، فیزیکی یا ژنتیکی برای تشخیص بیش فعالی وجود ندارد ، اما ارزیابی تشخیصی می تواند توسط یک روانشناس انجام شود. این منابع می‌تواند شامل چک لیست علائم بیش فعالی/نقص توجه ، مقیاس های استاندارد شده برای رتبه بندی رفتار ، سابقه دقیق عملکرد قبلی و فعلی و اطلاعات بدست آمده از اعضای خانواده یا افراد مهم دیگری است که فرد را به خوبی می شناسند.برخی از روانشناسان همچنین آزمون های توانایی شناختی و پیشرفت تحصیلی را به منظور رد ناتوانی یادگیری انجام می دهند. ممکن است فرد همیشه در طول مراجعه به مطب علائم ADHD را نشان ندهد و متخصص تشخیص باید سابقه کاملی از زندگی فرد داشته باشد.تشخیص بیش فعالی/نقص توجه باید شامل در نظر گرفتن وجود احتمالی شرایط همزمان باشد.

نشانه های عمدتا بی توجه بیش فعالی/نقص توجه

  • در توجه دقیق به جزئیات کوتاهی می کنند یا از سر بی دقتی دچار اشتباهات میشوند
  • در حفظ توجه مشکل دارند
  • به نظر نمی رسد گوش کنند
  • برای پیروی از دستورالعمل ها میجنگند
  • با سازماندهی مشکل دارند
  • از کارهایی که به تلاش ذهنی مداوم نیاز دارد اجتناب می کنند یا آنها را دوست ندارند
  • وسایل شان را گم میکنند
  • به راحتی حواسشان پرت می شود
  • در کارهای روزمره فراموشکار هستند

چه کسانی واجد شرایط تشخیص بیش فعالی / نقص توجه هستند؟

برای بزرگسالان ، ارزیابی تشخیص ADHD باید توسط یک متخصص بهداشت روان یا روانشناس مجاز انجام شود. این متخصصان شامل روانشناسان بالینی ، پزشکان (روانپزشک ، متخصص مغز و اعصاب ، پزشک خانواده یا سایر پزشکان) یا مددکاران اجتماعی بالینی هستند.هر نوع پزشک یا روانشناسی که انتخاب شود ، مهم است که در مورد آموزش و تجربه آنها در کار با بزرگسالان مبتلا به بیش فعالی بپرسید. بسیاری از اوقات سطح دانش و تخصص حرفه ای در مورد ADHD بزرگسالان برای به دست آوردن تشخیص دقیق و برنامه درمانی موثرتر از نوع مدرک حرفه ای است. متخصصان واجد شرایط معمولاً مایلند اطلاعاتی در مورد آموزش و تجربه خود با بزرگسالان مبتلا به بیش فعالی / نقص توجه ارائه دهند. عدم تمایل به ارائه چنین اطلاعاتی در پاسخ به درخواستهای منطقی باید با تردید تلقی شود و ممکن است نشانگر این باشد که فرد باید به دنبال یک متخصص دیگر باشد.